
Gisteren had ik mijn eerste werkdag sinds een jaar na de diagnose borstkanker. Tijdens de eerste 3 chemo’s heb ik nog wel gewerkt. Niet van 7:30-17:00. Iets korter maar ik heb wel klusjes gedaan die gedaan moesten worden. In november werden de chemo’s heftiger. Toen kon ik echt niet meer werken. Voor mijn gevoel werkte toen niks meer in mijn lijf. Mijn mond was kapot met zweren en schimmels dus ik had geen smaak. Mijn vingers tintelden daardoor kon ik niks oppakken en liet ik alles vallen. Ik liep mank omdat mijn voeten pijn deden van het tintelen. Als ik terug kijk denk ik aan de kinderen. Die hebben dit alles alleen moeten aanzien en doorstaan. Geen sterke schouder in ons huis die hen of mij steunden.

Er komt nog steeds heel veel gevoel naar boven van precies een jaar geleden. Mijn dochter zei gisteren in de auto: maar waarom huilde papa bij zijn bericht weg te gaan? Omdat papa zijn kinderen heel erg gaat missen door zijn keus, maar hij kon niet anders. Dit was voor zijn gevoel het beste voor iedereen. Mijn zoon zag alles nog helder op zijn netvlies. Precies de plek waar het nieuws verteld werd…. maarrrrrr, ik heb gewerkt. En het ging goed. Ik heb een nieuw record. De meeste mensen beginnen na ongeveer anderhalf jaar te werken. Ik dus binnen een jaar. Te snel? Ach, wij gaan het zien. Ik ben er nog lang niet. Lichamelijk en psychisch. Een regelmaat van werk voelt eigenlijk wel goed. Maar ik geef toe; na 2 uur gewerkt te hebben heb ik thuis een uur geslapen op de bank. En ik heb ook nog een lange nacht gemaakt. Maar al het begin is moelijk zegt men.


