Laatst schreef ik erover dat wij zoveel mogelijk van elke dag moeten genieten. Daar blijf ik bij. Maar ondertussen zijn mijn plannen wel iets gewijzigd. Gedwongen. Als alleenstaande moeder kan ik het gelukkig net redden. Maar door mijn kanker kan ik nog niet volledig werken. 22 augustus een jaar geleden verdween mijn man uit het huishouden van de kids en mij. Precies een week later kreeg ik de diagnose borstkanker. Ik ben dit alles psychisch en lichamelijk nog steeds niet te boven. Dit zou eigenlijk wel moeten. Want omdat wij nu een jaar verder zijn gaat mijn loon naar 70%. En dat kan ik net niet hebben. Nu teer ik in, bah. Maar gelukkig heb ik bonnen van mensen gekregen voor mijn verjaardag en tussendoor. Ideaal. Ik weet dat een bon niet leuk is om te geven maar mensen zoals ik zijn er super blij mee. En omdat ik bij mijn ouders woon ben ik bijna geen geld kwijt aan boodschappen, erg lief van ze. Af en toe koop ik een lang houdbaar product in de aanbieding voor als ik weer in mijn eigen huis kan wonen. Kerstmis vieren wij gelukkig niet met kadootjes. Sinterklaas maken wij een groot feest van met kleine kado’s. Dan noem ik de Sint een gierig mannetje 😜. Altijd leuk om iemand anders de schuld te geven. De kinderen weten ook heus wel wat er gaande is. Zij zijn flexibel. Het gaat bij hun vooral om de gezelligheid, liefde en aandacht. Natuurlijk zijn kado’s leuk, maar zeker niet het belangrijkst. Ik vind het zo bijzonder dat deze dag, de 22ste het begin was van een jaar ellende, maar nu ook de dag is van mijn eerste werkdag na de ellende. Daar gaan wij maar vanuit 👩‍👧‍👦. Erger kan het niet worden. Ik ga vandaag rustig aan beginnen met werken aangezien ik nog last heb van mijn ribben. Door de bestraling zijn ze broos geworden en gevoelig voor een breuk. Nooit eerder over nagedacht dat dit mij ook nog kon overkomen. Zolang ik niet nies en hard lach gaat het goed.