Afgelopen vakantie werd elke avond de karaoke bar geopend. Mijn zoontje had een verzoeknummer: leef van André Hazes junior. Vorig jaar nog een handtekening van hem gescoord. De zin : leef alsof het je laatste dag is, is natuurlijk fantastisch. Zou je moeten doen. Zonder al te gek te doen natuurlijk. De kids en ik doen ons best. Met z’n drieën doen wij ons stinkende best. Maar die verrekte ziekte, kanker laat constant zijn sporen achter. Sinds juni heb ik alle behandelingen achter de rug inclusief de antibiotica kuren in verband met een flinke ontsteking. Dus lekker opbouwen……. ik heb een keer kunnen hardlopen en toen kreeg ik ineens pijn in mijn ribbenkast. Diep ademhalen was niet fijn. Hoesten was vreselijk. Vantevoren raakte ik al in paniek, die pijn scheuten bij het niezen was een drama. Slapen werd ik ook niet vrolijk van. Zeker met omdraaien. In de vakantie dacht ik heerlijk te gaan zwemmen, maar die druk van het water op mijn ribbenkast voelde niet goed. Zucht, wat is er nou toch weer aan de hand? Volgens de fysiotherapeut waar ik nu een keer ben geweest zijn mijn ribben door de bestraling poreus. En dat ze dan breken is niet gek. Daar doe je niks aan. Lekker dan. We zijn nu twee weken verder en langzaam aan kan ik zeggen dat het iets beter wordt. 

Vandaag las ik een artikel in de krant over Sascha de boer. Haar moeder had vroeger borstkanker gehad. Overleefd. Maar helaas toch erg jong overleden door een verstopte kransslagader. Dit kwam door de bestraling. Pfffff, dan schrik ik weer. Ik realiseer mij dat ik door de kanker levenslang heb. Ik hoop lang levenslang. Ik wil nog lang genieten van mijn kinderen.