Vannacht vallen ze met bosjes. Wij liggen er klaar voor. Gedoucht, tanden gepoetst en de Pyama aan. Onder een dikke deken liggend op de trampoline kijken wij naar de vallende sterren. Vanmiddag hadden wij al een lijst gemaakt met wensen. Mijn zoon zei: mijn grootste wens kan toch niet uitkomen. Waarop ik zei: de mijne ook niet en misschien moet ik het ook maar niet meer willen. Na een stilte zei hij: volgens mij hebben wij dezelfde wens, zullen wij het maar hardop zeggen? Hij komt toch niet uit. En jawel, wij zaten op dezelfde golflengte. Nu weten wij meteen zeker dat deze wens nooit uit zal komen. Snel een paar nieuwe bedenken.

Mijn zoon heeft er 7 gezien. Mijn dochter en ik ieder 3.