Ik verslikte mij. Kan gebeuren. Er schoot even iets goed mis in mijn keel. Het duurde even voordat ik normaal kon ademhalen. Door rustig te blijven zitten ging het wel. Maar de kids waren totaal in paniek. Ik kon niks zeggen om ze gerust te stellen. Mijn duimen gingen omhoog om te laten zien dat het wel goed kwam. 

Ik vond het zo zielig om de kids zo te zien. Die paniek in hun ogen. Vooral mijn zoon riep alleen maar: mama!! En mijn dochter vroeg ineens of ik een slokje water wilde. Haha. Nooit van haar verwacht. Later had ik het er nog over met de kids wat te doen bij nood. Mijn zoon was even vergeten dat wij 2 telefoon nummers voor nood hebben en dat er een 112 nummer bestaat. Of rennen naar de buren…… weer een wijze les. We blijven oefenen met dit te herhalen. En niet met verslikken 😜.