Oooow, wat ben ik blij dat mijn ex de rest van de week moet werken. Dan heb ik mijn kindjes wat langer bij me volgens schema. 

Ik blijf het moeilijk vinden. Ongewild zonder de kinderen. En dan hebben we het niet over een dag of een weekend. Maar over een halve vakantie. Vreselijk. Voorheen klaagde ik niet als ik de kids een dag moest missen. Maar nu ik ziek ben en zij en ik meer op elkaar ingespeeld zijn ook nog eens door een niet gevraagde scheiding, is het ineens voor mij een ander verhaal. Ik mis ze elke dag als zij weg zijn van mij.

En dan komt straks ook die zomervakantie eraan. 3 weken zonder kids. Mensen in mijn omgeving gaven al aan dat ik het geluk heb dat mijn ex in de buurt komt te wonen. En ook hij zei: de kids mogen altijd in die 3 weken een keer bij je aankloppen voor een knuffel. Joepie!! Ik blij. 

En dan hoor je dat je ex op vakantie gaat van de zomer met mijn/onze kids. De man die niks met vakanties heeft. Dat was ook het eerste wat de kindjes riepen. Papa op vakantie? Daar geeft hij toch niks om? ….. En ik ben alleen maar bang. Een vliegveld, een toeristisch gebied. Aanslagen. Als ik erbij zou zijn zou ik mij niet druk maken. Maar dit is voor straks niet het geval. Zij gaan, zonder mij. Ik heb hier nu al slapeloze nachten van. Maar ik probeer het positieve hiervan uit te halen. De kinderen gaan genieten van de zon, ijsjes en een zwembad. Als ik daaraan denk ben ik toch ook blij.