Gistermorgen belde ik naar het ziekenhuis over mijn drain. Deze liep bijna niet meer. Ik mocht later op de dag komen om deze te laten verwijderen bij een gespecialiseerde verpleegkundige. Ze gaf mij heel veel extra informatie. Ze vroeg hoe ik naar het ziekenhuis was gekomen. Ik had mijn vader als chauffeur. Goed van je, zei ze. Operatie technisch mocht ik wel rijden. Maar met een drain kan de verzekering heel moeilijk doen en krijg je meestal niks vergoed. Bedankt voor de info. Ik heb gisteren nog een stukje gereden. Gelukkig goed gegaan. Ik voelde helemaal niks van de drain die verwijdert werd. Heerlijk dat ik deze nu kwijt ben. Op het toilet kan de handdoek weer aan zijn haakje hangen in plaats van mijn tasje met drain. Ik kan weer slapen zonder ingesnoerd te worden als een rollade door de drain. En ik heb nu geen kling klonk geluid bij me.

Aanstaande maandag zou ik de uitslag krijgen van de arts over het verwijderde weefsel. De verpleegkundige vroeg of ik het nu wilde weten. Ze had geen idee hoe de uitslag zou zijn en ik was natuurlijk alleen. Ik was eigenlijk niet eens bang voor de uitslag dat deze niet goed zou zijn. Maar dat hij zo goed was! De chemo heeft toch meer zijn werk gedaan dan ik dacht. De tumor is van type 3 (ergste vorm) naar type 1 (minst erge vorm) gegaan. En de snijvlakken waren schoon. Alles was dus top.  

Wel gek dat op de dag dat ik de uitslag kreeg/in het ziekenhuis was iemand in mijn familie is overleden aan borstkanker. De stand is nu 3-1 in de familie. 3 mensen hebben borstkanker niet overleefd en 1 (mijn moeder) wel. Ik ga door voor nummer 2. En de begrafenis van dit persoon is ook nog eens op mijn verjaardag.