Wat fijn om te horen dat mensen mij als een sterk positief mens zien. Zo sta ik nu ook echt in het leven. Natuurlijk was ik liever niet gescheiden en had ik liever geen borstkanker. Maar het is nu eenmaal zo en ik speel het niet dat ik mij op dit moment best goed voel. En misschien moet de klap nog komen. Maar daar ga ik nu niet op wachten. Ik leef nu en ik voel mij goed.

Waarom begin ik hierover? Ik ben afgelopen woensdag geopereerd. Vijf dagen later liep ik al op het schoolplein. Gewoon omdat het kon. Maar er waren mensen die dit niet ‘normaal’ vonden. Dan is er nog een verschil in goed bedoelde opmerkingen of bemoeien met… Op een gegeven moment ging ik aan mezelf twijfelen. Was ik nou zo gek dat ik geen pijn had, niet moe was en met een drain rondliep? Gelukkig moest ik s’maandags voor controle in het ziekenhuis zijn. Ik vroeg aan de verpleegkundige wat ik wel en niet mocht. Ze vroeg meteen: vindt je omgeving dat je teveel doet? Ik kreeg van haar te horen dat ik goed bezig was. En dat stukje wat ik naar school liep mocht ik uitbreiden met een extra rondje. Ik mag zelfs naar de sportschool. Mijn moeder heeft 19 jaar geleden deze operatie ondergaan. Ook zij had geen pijnstillers nodig. Zijn zij en ik van een sterk geslacht? Dat zou leuk zijn om te horen. Maar inmiddels weet ik van meerdere mensen dat bij deze operatie weinig tot geen pijn hoort. Dus ik ben echt geen bijzonder mens. Ik ga gewoon met de tijd mee want een week bedrust na een operatie is zooooooo 2001.