Van 12:00 tot 13:00 is er bezoektijd voor familie. Ik had niks tegen familie gezegd. Zit ik op het toilet, hoor ik kindervoetstapjes. En de stem van Eva: huh, ik zie niemand….. 

Robert had bij de bakker knabbelstengels gehaald en kwam met de kindjes hier lunchen. En weer was Eva stil. Gisteravond ook al. Het idee dat ze weer naar school moest vond ze vreselijk. Ze pakte steeds mijn hand vast. Ik vertelde haar dat het al middag was en dat ze om 17:30 alweer bij mij kan zijn. Toen begon Daan dat hij uit school niet naar opa en oma wilde gaan. Heel bijzonder omdat hij dit normaal altijd leuk vond. En zeker nu zijn nicht en neef ook daar gaan eten. Ineens snapte ik hem. Hij wilde uit school hierheen. Bij mij zijn. Zo lang mogelijk. Tja het is even wennen voor de kids. Zo ben je maanden vooral met zijn drieën en nu zijn ze thuis zonder mama. 

Ik kijk uit op een memo bij mijn voeteinde van het bed. Daar hebben de kindjes nu hun naam op gezet. Zo kan ik de hele tijd aan ze denken. Dit gaf ze een goed gevoel. Het hartje hebben zij er zelf bij verzonnen 💜.

Ik maak er maar grapjes over. Als ik voor een reconstructie ga, ga ik voor heel groot. Extra groot. En dan trek ik met een spuitje wat siliconen eruit en spuit dit in mijn lippen, toch Elise? Ik kom dan als een stoot op het schoolplein mijn kinderen ophalen. Dacht het niet. Bovenstaande past niet bij mijn lichaam en al helemaal niet bij mij als persoonlijkheid. Teveel op de voorgrond/aan mijn voor front.

En waar ga ik dan wel voor? Heel makkelijk. Eerst zien te overleven. Deze rotziekte te verslaan. En dan lekker opknappen. Lichamelijk in een goede conditie komen. En psychisch de oude worden of een stuk sterker.