Ik ben er weer. Eigenlijk de hele dag al geweest. Om 7:30 moest ik in het ziekenhuis zijn. Om 8:00 op de rontgen met het plaatsten voor een draadje. Daarna wachten op de afdeling. Alles liep uit. Niks van gemerkt. Ik heb geslapen. Nu hoorde ik van mijn schoonzus dat ik snurk en praat in mijn slaap. Zij was afgelopen nacht bij mij op de slaapkamer. Mijn buurvrouw en haar man zullen wel gedacht hebben…… Hadden ze mij maar een kamer alleen gegeven zoals beloofd 😉. Ik ging met vouwen in mijn gezicht naar de operatie kamer. Zoals ik al eerder aangegeven had bij de verpleegkundige: ik ben niet van het strijken 😂.

Eenmaal op de holding/voorbeidingskamer gezellige aanloop van collega’s gehad. De anesthesist zelf heeft het infuus geprikt. Ik had een mooie lage bloeddruk. Ik voelde mij op mijn gemak. Op de ok geen mondkapje op bij de time-out. Voelde gek. Normaal als ik daar rondloop dus aanwezig ben heb ik dat wel. Ik was binnen een paar seconden weg na het inspuiten van de narcose. Het inspuiten deed dan wel weer pijn. Eenmaal wakker wat ik mij kan herinneren was op de uitslaapkamer toen ik een ijsje kreeg. Jummie. En daarna zei ze: je mag naar de afdeling. Huh? Ik ben nog geen tien minuten op het operatie kamer complex geweest 😜. En Mariekje ik heb bij het wakker worden iets gelukkig niet gedaan maar wel naar gevraagd? 

Op de afdeling sliep ik weer. En slapen en slapen. Ik kreeg een boterham met kaas en sap. Ging goed. Daarna weer slapen. Om 1700 kwam mijn ex met Daan en Eva. En Eva had (jaaaaa Marieke) haar A diploma bij zich. Knap hoor op zo’n dag als dit. Ik zag aan Eva dat er iets was. Eenmaal de vraag hoe het ging: huilen. Ze vind dit allemaal eng. Ik vroeg het ook aan Daan. Het ging zei hij. Komende dagen maar veel knuffelen en praten. 

Toast met zalm, smoothie, koffie en een petit four op. Deze laatste had een duimpje omhoog, veel eiwitten. En daar ging ik voor. Alles naar binnen gepropt. Heeeeeerlijk. Viel goed. Geen pijn. Het is nu 21:15. Om 15:00 paracetamol op. Verder niks bij bewustzijn. Geen ieder wat Mariekje mij tijdens de narcose heeft gegeven. 

Alleen naar het toilet gegaan. Rondje gelopen. En ik stond voor paal, haha. Ik heb infuuspaal met infuus en twee drains. In je Pyama door het ziekenhuis lopen. Muts voor een muts op het hoofd. Heel charmant. Gelukkig hoef ik niks meer te verwachten van Valentijnsdag. Heb een jaar om mooi op te drogen voor de volgende Valentijnsdag. Ik mag toch hopen dat ik dan niet weer precies die dag een blauwe envelop krijg van de belasting. Daar moeten we nog een klacht over indienen Rianne. Komt hard aan op zo’n dag: hoor je de brievenbus klepperen op Valentijnsdag en krijg je enge post.

Aangezien ik de hele dag geslapen heb zal ik de nacht wel wakker zijn. Gelukkig veel tijdschriften mee. Gaat goedkomen. En ik ga de menukaart uit mijn hoofd leren. Jummie!

Ik leef in deze ziekte periode in vier fases. Nummer een was de chemo. Die zes behandelingen heb ik nu achter de rug. De eerste drie waren een makkie. Ik merkte daar echt helemaal niks van. Heel bijzonder. De laatste drie waren toch echt wel anders. Maar nog steeds niet spugend boven het toilet. En de pijn…. zeker niet fijn, maar nog net te doen. Behalve bij nummer een oftewel eigenlijk vier waar ik een keelontsteking bij had. Mijn tong was ook niet aardig voor mij. Weinig smaak en alles voelde als pijnlijk en slijm. Lopen ging een tijdje moeilijk. Nagels en haren vallen nog steeds uit maar daar voel ik gelukkig niks van. 

Fase nummer twee is de operatie. Gelukkig maakte ik mij van te voren niet druk. Want het gaat uiteindelijk toch een operatie worden….Ik mis nu wel een partner. Waarom? Het is natuurlijk mijn eigen lijf. Maar ik denk dat ik toch voor een radicale beslissing ga. Ik heb een tumor. Dus je zou zeggen: laat deze verwijderen. Maar ergens in mijn lijf zit er toch een erfelijkheidsfactor. Dus wat doe je dan? Ik denk als wij als gezin nog samen waren ging ik voor die ene tumor. Daarna voor extra controle. Maar nu ik alleen ben en jonge kindjeren heb wil ik toch geen risico lopen? Dus wat dan te doen…… Dan ga je voor save. Alles voor de kinderen. Maar daar komt best veel bij kijken. Ik mag zes weken niet tillen met links en rechts. Gelukkig heb ik veel mensen om mij heen.

Fase nummer drie zijn 24 bestralingen. Gelukkig krijg ik er drie tot vijf per week. Dus ik ben niet 24 weken bezig. Ik dacht voor mijzelf: makkie. Ik ga liggen. Dan begint de bestraling voor een paar minuten en klaar. Maar ik hoor nu dat hoe verder je in dit proces bent, dat dit een mega impact kan hebben op je lichaam. Een half jaar lang extreem moe zijn na deze behandeling is nog niks. Klinkt erg gezellig. Fase nummer vier is voor de komende tien jaar hormoon tabletten nemen. Ik ga hier nog niet mee bezig zijn. Ik ga nu voor fase twee. Ik ga mij nu voorbereiden op de operatie voor straks. 

Wish me luck for today!