Ik ben best wel opgevoed met iets van een sport of muziekles elke week. Daar begin je aan en je geeft niet zomaar op. 

Mijn zoon zit al een tijd op Yoseikan. Een super sport. Inmiddels heeft hij de bruine slip. Maar hij gaat al wekenlang huilend naar zijn les. En ook als hij thuiskomt hoor ik inmiddels niks positiefs. Hoever ga je dan? Mijn ex en ik vinden eigenlijk dat als je iets echt niet leuk vindt dat je wel het seizoen afmaakt. Maar ja. Inmiddels zit ik met de gebakken peren. Elke woensdag heb ik te maken met een groot drama. En ik stuur mijn zoon, schop hem bijna, naar elke les. Hoe lang ga ik dit nog volhouden? En mijn handicap voor nu is natuurlijk dat ik het liefst ook stop met deze actie. Scheelt ons weer geld. Extra brood op de plank. Ik zit nu dan ook zo in een dubio. Ik wil eigenlijk dat mijn zoon niet zomaar stopt, alhoewel hij dit nu twee jaar doet. Maar mocht hij het niet door willen gaan dan kan ik weer iets extra’s doen….. Muziekles is trouwens wat hem betreft geen optie. Dus dat valt ook al af.