Ik mis mijn dotjes van kindjes al sinds dinsdagmorgen. En ik heb gehoord, gelezen dat ze het heeeeeel fijn naar hun zin hebben gehad. Zo fijn. Ik had eerlijk ook niet anders verwacht. Wendy, Jochem en julia zijn wat dat betreft the best. Dank dat jullie mijn kids opgenomen hebben en ze zoveel plezier mee hebben gegeven. 

Maar wat heb ik ze gemist. Mijn ex vroeg: zullen we facetimen…… Dat bericht alleen al liet mij huilen en huilen. Adem in en adem uit. Helaas. Ik kon niet rustig worden omdat ik ze zoooooo miste. Ik kreeg toen een leuk filmpje van ze opgestuurd. Dank je wel Robert…… 

Gisteren heb ik wel even fijn met ze gepraat. Ik weet niet waarom, maar ook toen kwamen de tranen en tranen. Ik mis ze zooooo enorm. En ik mis denk ik vooral de situatie zoals deze zou moeten zijn. Een papa, mama en kindjes. Ik kan mij er nog niet bij neerleggen dat ik ongewild een alleenstaande moeder ben.  

Maar dan anders. De kat is al een tijdje weg en komt nooit meer terug. En hij heeft voor een paar dagen mijn kittens mee. Het afscheid was erg zwaar. Weer een nieuwe fase. De schoolvakanties, de tijd dat je je eigen dag kan indelen, zo gezellig, geen tijdsdruk, alleen maar gezelligheid…… ben je ineens ongewild alleen. En wat doe je dan?

Helaas gedeeltelijk ziek zijn. Geen wederhelft die een washand op je voorhoofd legt. Dan maar pillen erin en doorgaan. Misschien ook maar beter. Mijn vader is de deuren aan het schilderen. Ik heb van iemand een pot latex muurverf gekregen. Onze slaapkamer wordt nu mijn slaapkamer. Als je dan toch een ander leven moet gaan leiden dan maak ik er ook maar meteen echt mijn eigen leven van. Met mijn lieve kindjes natuurlijk. Ons nieuw leven. Als zij straks weer thuiskomen ziet de bovenverdieping er alweer anders uit. Alles mooi strak wit. En alles gekregen. Iedereen dank daarvoor 💋!