Soms kom je ongevraagd in een situatie waar je niks aan kan doen. Er ‘alleen’ voor staan met twee kinderen in een eigenlijk te groot huis om te onderhouden. En dan ook nog ongewild in de ziektewet wat extra financiële zorgen met zich meebrengt. Het grote voordeel van het ziek zijn is dat je hele fijne afleiding krijgt van familie en vrienden. Ik merk nu dat ik veel mensen om mij heen heb die mij steeds dierbaarder zijn.

Berichtjes, knuffels en nog veel meer hartverwarmende dingen. En ik word verwend! De deur hangt vol met lieve kaarten. En de bloemen…. ik kocht ze nooit voor mezelf en nu heb ik regelmatig iets moois fleurigs op tafel staan. Wat een luxe. En dat voelt best gek. Ik zal deze luxe dingen voorlopig niet zelf meer kunnen betalen. Als ik visite krijg ga ik toch niet zeggen: geef in plaats van een bos bloemen maar een bon van iets (geen parkeerbon 😬). Voor hetzelfde geldt waren ze niet eens van plan om iets te geven. Ik weet voor mezelf dat ik nu aan mensen vooral iets nuttigs of een bon ga geven. Dan kunnen ze zelf bepalen of ze er bloemen voor kopen of dagelijkse boodschappen. Maar voor nu ben ik blij met de vrolijkheid in huis dankzij de lieve mensen om mij heen die mij bloemen etcetera geven. Zo ook bovenstaande bloemstuk die weken op tafel heeft gestaan. De kinderen en ik genieten hier behoorlijk van! En wat dacht je van de klasgenootjes van mijn kinderen:

Toen ik dit stuk schreef kreeg ik vooral bloemen en kaarten. Inmiddels heb ik vele bonnen mogen ontvangen. De doe maar lekker duurzaam kaarten zijn inmiddels ingewisseld voor een grote voorraad aan pasta. En van familie uit Engeland heb ik een bon gekregen om met de kids pannenkoeken of poffertjes te gaan eten bij Kernhem! Van Dave en Mandy heb ik bioscoop bonnen. Vandaag zijn deze gebruikt. 💋💋💋