Zo, ik ben er klaar mee. Ik heb geen zin meer in haren in mijn bed. Oftewel wakker worden van kriebel in de neus. Mijn zoon klaagt over haren in zijn eten. Overal hier in huis liggen haren. Bah bah bah. Wat doe je dan? Een goede vriendin bellen. Een afspraak maken om mijn haar eraf te scheren.

De kindjes waren erbij. Mijn moeder en lieve tante. Onverwachts belden er nog vriendinnen aan. Snel een kopje thee gegeven. Hoe meer mensen hoe meer afleiding. Voor de kindjes hadden ze kadootjes meegenomen. En toen ging het scheer apparaat aan. Wat een gekke gewaarwording. Elke zucht wind voel ik. Mijn koppie voelt heerlijk zacht. In de spiegel kijk ik nog liever niet. Op mijn hoofd zit voorlopig nog een warm mutsje. En hoe reageerden de kinderen? Ze bleven maar zeggen: staat je goed mam. S’avonds vertelde mijn zoon: ik moest bijna huilen toen je haren op de grond vielen maar ik slikte mijn tranen weg. Eenmaal in bed kwamen uiteindelijk toch zijn tranen. Mijn dochter huilde voor die tijd. Nu vind ze het mij middelmatig staan. Voorlopig heb ik geen bad hairday. Oftewel ik heb geen hairday…..