Vandaag kreeg ik van mijn beste vriendin te horen dat haar schoonvader via een niet al te lang ziekbed overleden was. Ikzelf schrok erg van dit korte ziektebed. Wat kan ik nu nog voor haar betekenen? Zo moeilijk. Een ieder trekt zijn eigen plan met zoiets. 

Voor nu denk ik dat ik haar alleen maar kan steunen door een berichtje, kaartje, knuffel en belletje. En als de begrafenis daar is dan doe ik er alles voor om daarbij te zijn. Ik kan mij herinneren dat je als mens die een dierbare verliest heel goed onthoud wie er op de begrafenis is geweest. Dit kan zoveel betekenen. 

Ik ben tegen. S’morgens zitten de kinderen, ik en met een beetje geluk mijn man, aan tafel tijdens het ontbijt. Ik geef toe dat er regelmatig ruzie gemaakt wordt met de kids onderling. Maar ik blijf erbij dat het beter is om met z’n allen aan tafel te zitten. Als ze snel hun boterham op hebben doen wij nog weleens een potje UNO. Zo zijn we lekker sociaal bezig. 

Hoe makkelijk is het om de kinderen met een boterham voor de televisie te zetten? Geen geruzie. Ze eten wat ze moeten eten. En je hebt rust in huis. Ondertussen kan jijzelf nog een was in de machine stoppen. De bedden opmaken…. Ook wel weer handig. 

Ik ben opgevoed met een gezellige ontbijt tafel. Een prima start van de dag. Ik geef toe dat ik niet vaak de hele tafel dek. Maar wij gaan toch met z’n allen aan tafel zitten. Een ieder eet een boterham. Als drinken nemen wij volle yoghurt met banaan uit de blender. Een prima en sociale start van de dag.

Ik merk de laatste twee weken wel dat de kinderen moeilijk uit bed komen s’morgens. Vandaar dat ik ze in deze laatste schoolweek, de dinsdag en woensdag voor de tv zet. Zonder ruzie wordt het ontbijt opgegeten (al gapende). Ontspannen de vakantie in.