Vanmorgen kwamen de kids hun zelfgemaakte kado naar papa brengen. 

Mijn zoon begon. Hij had iets opgerold. Ik hoor hem nog zeggen; ik heb geen idee wat erin zit papa. Mijn man rolt het rolletje open. Drie brieven. Brief nummer 1; Daan ik vind je lief, Anouk. Brief nummer 2; Daan ik had je nog 3 stickers belooft, groet Lars. Ik kwam al meteen niet meer bij. Dit is toch geweldig? Gelukkig was brief nummer 3 een tekening van Daan. En onze zoon had nog een mooie schilderij. Hij had zichzelf op zwart papier uitgeknipt. Super mooi schilderij.

Toen kwam onze dochter. Zij had een mooie brieven bewaardoos gemaakt. Met leuke stickers en een tekst; voor papa. En daarna…….. Mijn man, zoon en ik waren er even stil van. Bang om iets verkeerds te zeggen. Er stonden heel veel letters. Waar wij allen niks van konden maken. Heel voorzichtig vroegen wij aan haar; wat staat hier? En ze zegt heel nuchter; niks. Dit zijn de letters die ik geleerd heb. Pfew.

Voorheen toen ik geen kids had dacht ik echt; hallo, al die kinder knutsel werken van kinderen die voorbij komen op Facebook…… lekker belangrijk. Hou dat soort dingen lekker voor jezelf! En nu ikzelf kinderen heb denk ik weleens; ach gossie wat een leuk knutsel werkje voor paps. En toch zet ik deze niet op Facebook. De een is beter met knutselen dan de ander. En al ben je nog zo goed met freubelen, dan kan dit allermooiste knutselwerk voor een persoon pijnlijk zijn omdat hij of zij geen vader heeft. 

De een deelt dit en de ander houdt dit privé. 

Maar voor nu zou ik zeggen; een fijne vaderdag. Voor degene die zijn fijne vader nog heeft; lekker knuffelen, je hebt er maar een. Voor een ander die zijn vader in het verleden heeft verloren; koester de herinneringen.