Pfew. Dit is een moeilijk iets. Drie jaar geleden liep ik voor het eerst de vierdaagse met mijn zoon. Op dag nummer vier kreeg hij zijn medaille. En bijna alle kinderen om hem heen werden op dat moment behangen met kettingen van snoep en chips. Ik had niks bij me. Voor mijn zoontje toen best wel traumatisch. Hij heeft het er nu nog over. Dus het jaar daarna kocht ik wat zakjes snoep. Een voor hem en een paar voor zijn vriendjes. Maar hoever moet je hier eigenlijk in gaan?

Onze school heeft vorige week en vandaag een brief verstuurd via de mail of wij de kinderen niet vol willen behangen met snoep. Ze krijgen genoeg bij de pauze van school. En het gaat natuurlijk om de prestatie en niet om de snoep als beloning. 


Gisteren liep ik met een paar moeders mee. Deze mensen hadden het over de mail van school. En hun dilemma. Natuurlijk wilden zij graag luisteren aan het verzoek van school. Dus geen snoep. Alleen een medaille ter beloning van het lopen. Het snoepje of kadootje kan je dan thuis aanbieden aan je kind. Deze moeders en ik gingen toen eens om ons heen vragen wat andere ouders gingen doen de laatste loop avond. Meerdere mensen hadden de mail niet goed gelezen en wisten dan ook niks van het stuk van geen snoep voor iedereen. Zij hadden al snoep of chips ingeslagen en gingen dit dan gewoon uitdelen. Andere ouders hadden het wel gelezen en vonden dit gebeuren onzin; je kind loopt voor de beloning op de laatste avond, bergen snoep. Dus wat nu te doen? Je kind laten teleurstellen dat hij of zij niks krijgt? Of luisteren naar school en het beste met je kind voorhebben wat gezondheid betreft en ze niet vol hangen met snoep. Misschien iets van iemand moet de eerste zijn met het goede voorbeeld? 

Onze dochter zit nu voor het derde jaar op de kleuterschool. Dus ze moet nu echt wel door naar groep drie…… Maar aan het begin van het schooljaar leek ze nog niks met letters te hebben. Eigenlijk best wel zorgelijk. Dit vond de school ook. En daardoor wij uiteindelijk als ouders ook. Pfew, wat kan je dan als ouders (en school) doen? 

Wij hadden met school gelukkig fijne gesprekken hierover. Zij gingen zeker het ‘aan’ knopje proberen te vinden bij onze dochter. En wij als ouders lazen en lezen elke avond voor, voor het slapen gaan. 

En verder? Onze dochter liep al een hele tijd bij logopedie; wij hebben namelijk geen fruitvliegjes volgens haar in huis maar wel fluitvliegjes. Ze kan de ‘r’ nog niet zeggen. Gelukkig kwam haar lerares van logopedie met een super mooi plan. Een groep kinderen van 6 maximaal 8 kinderen die les zouden krijgen van 2 docenten. De een geeft les de ander observeerd. Zij maken de kindjes die twijfel gevallen zijn om door te gaan naar groep drie, klaar voor groep drie. Onze dochter en wij gingen deze uitdaging aan. En wat kregen wij allen gisteren te horen? Onze dochter is kampioen geworden van de groep! En dan denk je als ouder nog; dit krijgt elke ouder/kind te horen. Maar nee. Onze Eva, die al jaren achterloopt in alles wat ontwikkeling betreft is nu ineens de beste, de GROTE KAMPIOEN! Hoe trots kan je dan als ouder zijn? SUPERTROTS!!