Op mijn vierde of vijfde jaar gingen mijn ouders een huis bouwen. Wat weet ik daar nog van? Niet veel. Het huis zelf….. Daar heb ik gewoond van dus 4 of 5 tot aan mijn twaalfde jaar. Wat een fijne herinneringen. Ik zie nog steeds een heeeeeel groot mooi huis voor me.

  
Jaaaaaren later ben ik weer eens gaan kijken met mijn ouders en andere familie leden naar waar wij ooit hadden gewoond. Ik schrok….. Mijn droompaleis, mijn mega grote villa, bleek een ‘gewoon’ (nog steeds mooie) huis te zijn. We belden aan bij de bewoners. Die deden open. En we mochten kijken hoe het huis van binnen was. 
Aan de ene kant natuurlijk super leuk, lief en aardig. Maar toen ik alles te zien kreeg dacht ik wel; is dit alles? Het leek zo klein…… Als kind zie je natuurlijk alles anders. En als je dit zelfde huis als een volwassene ziet…… Niet te vergelijken. Ik heb even alles ‘moeten’ laten bezinken. De beelden van vroeger als kind en de beelden van nu als volwassene. Maar uiteindelijk heb ik alles kunnen neerleggen in een mooie puzzel. Een puzzel van vroeger en nu. In iets waar ik de fijne herinneringen van heb en van wat ik nu ben.