Afgelopen twee dagen kwamen er afschuwelijke berichten binnen. De aanslagen in Frankijk. Ik keek met de kinderen naar de intocht van Sinterklaas. In je achterhoofd heb je de aanslagen die geweest zijn en waarschijnlijk nog gaan komen. Want dat lijkt me toch wel duidelijk. Er komen nog veel meer aanslagen. Wat een afschuwelijk idee. Je zet je kinderen op de wereld met liefde. Heel veel liefde. En wat krijgen ze nu, al wil ik dit niet, onbewust te horen? Er is haat in de wereld. Hun toekomst. 

  
Dit valt niet te ontkennen. Ik weet van mijn eigen jeugd dat ze het hadden over atoom bommen. Een bom zou heel Nederland, en waarschijnlijk meer, in een keer vernietigen. Wat maakte mij dat bang. Een druk op de knop en boem, je bent weg. Nu hoor je daar gelukkig bijna niks meer over. 

Onze hebben nu de IS aanslagen. Daar groeien zij helaas mee op. Ik hoop zo dat hun kinderen laten kunnen zeggen; wat was dat eng, wat waren we bang, maar het is nu verleden tijd!