Als de kinderen en ik naar school lopen zegt mijn dochter steeds als ze een kat ziet; waarom wil papa geen dieren in huis?
Voor mij natuurlijk lekker makkelijk om papa de schuld te geven. Maar mama moet er ook niet aan denken om nog meer te ‘moeten’ stofzuigen in verband met extra haren van een hond, kat of huis konijn. Maar als ik terug denk aan mijn jeugd. Ik kan mij niet herinneren dat er in ons huis extra moest worden schoon gemaakt omdat wij een hond en een kat hadden. Dus als kind is het alleen maar leuk om een extra knuffeltje te hebben in huis. Een warme knuffel in de vorm van een hond, konijn, kat, hamster, kip of etcetera.
Ik zal nooit vergeten dat ik jaren geleden een hamster had als huisdier. Overdag sliep het lieve beestje. En s’nachts als ik wilde slapen ging mijn hamster los in zijn hok. Een herrie! Niet echt handig.
Goudvissen heb ik ook gehad. Gaf ik ze een naam en begon ik gehecht aan ze te raken, sprongen ze uit hun kom. Net als ik er niet bij was. Dus in no time overleden.
Daarna kreeg ik drie kippen. Klaartje, Maartje en Saartje. Op een gegeven moment werd een kip ziek. Normaal zou een ouder denken, ach, ze hebben hun eieren gelegd. Het is goed zo. Maar mijn moeder zag waarschijnlijk mijn verdriet om de zieke kip. En ik mocht naar de dierenarts.
Ik op mijn fietsje daarheen. Klaartje, Maartje of was het Saartje in de doos onder de snelbinders. De kip was niet meer te redden. Ze kreeg een spuitje. De dierenarts belde daarna nog naar mijn ouders om te vragen hoe het met mij ging. Hij vond het zo schattig hoe ik met ‘de kip’ omging.

Als ik terug kijk op mijn jeugd met dieren. Heerlijk. Een hond, kat, konijn, hamster, goudvissen. Ik heb ze allemaal in huis gehad. Heerlijk. En onze kids…. Helaas.
In mijn jeugd had ik een moeder die fulltime thuis was. Dat kan ik niet voor mijn kinderen zijn. Ik werk. En de tijd die ik thuis ben wil ik graag met de kinderen en mijn man door brengen. En dan ook nog huisdieren…. Nog even niet (wat manlief betreft).