Gisteravond zat ik rustig op de bank. Opeens hoor ik een gegil boven. Ik moest nu komen volgens mijn zoon. Er was iets met dochterlief.
Eenmaal boven zag ik een overstuur huilend meisje in bed liggen. Wat was er aan de hand? Ze had een wiebel tand 😁. Toen mijn zoon dat hoorde kwam hij er meteen aangerend. Stik jaloers. Hoe kon ze op haar vijfde jaar al een wiebel tand hebben? Hij had zijn eerste pas toen hij zes jaar was.
En wat zegt meneer dan? Mam, ik wil meer vlees eten want daar zitten hormonen in. Mag ik nu grilworst?
Hoe komt hij daarbij…… Mijn eigen schuld. Ooit baalde hij dat in zijn ogen alle kinderen al wiebel tanden hadden en hij niet. Of ik daar een verklaring voor had.
Ik had weleens een documentaire gezien over een moeder die weigerde haar zoon melk en vlees te geven. Dat zou namelijk vol met hormonen zitten. Haar zoontje was dan ook heel klein voor zijn leeftijd.
Dus als een kind snel zijn tanden wisselt heb ik daar weleens op gezegd; ach, die eet vast veel vlees en drinkt melk. (Onze zoon namelijk niet). En dan moet ik ook iets gezegd hebben over de hormonen in deze producten. Want zoonlief zal dat toch niet verzinnen.
Niet zo’n handige actie van mij.
Onze zoon is sowieso handig in onthouden van dingen die eigenlijk niet door de beugel kunnen.
Toen hij ruim een jaar was en door de tuin kroop luisterde hij altijd onder de schutting door naar de buurman. Die riep dan Kuala lumpur. Daar reageerde zoonlief niet op. Maar als de buurman zei: bier en …… Hoorde je onze zoon zeggen: tieten. Dat heb ik laten veranderen in borsten. Anders werd het te gênant.