Vijf jaar geleden kwam Apple met de eerste I-pad uit.
Ik dacht toen nog; wat een onzin ding. Wij hadden toen een laptop en een I-phone. Dan zou je nog een tussen maat in huis halen. Terwijl die andere twee goed functioneerden. Maar manlief leek het wel wat.
Aangeschaft. En tot mijn verbazing doen de kinderen en ik er veel mee. Je hoeft geen computer op te starten om je mail te lezen. Dit kan natuurlijk ook op mijn gsm maar als ik een tekst wil typen is een I-pad toch handiger.
De kinderen zijn er ook zo handig mee. Soms weet mijn zoon van zes dingen beter dan ik.
Maar nu het volgende. Op you-tube zoek ik soms leuke filmpjes voor ze op. Maar daar zitten soms ook hele vreemde dingen tussen die echt niet voor kinderen zijn. En er steeds naast zitten heb ik ook niet altijd zin in. Dus dan gaan we over op spelletjes. Sommigen zijn gratis. Maar meestal om verder te spelen moet je toch betalen.
En de wat meer uitgebreide spelletjes kosten meteen al geld bij aanschaf.
In het begin dacht ik nog, daar begin ik niet aan. Maar later zag ik toch ook wel in dat je bijna niet zonder betaalde spelletjes kan.
Bij ons in de kast staan wat puzzeltjes. Op de I-pad hebben we die nu ook. Scheelt kasten vol ruimte. Ik geef toe dat een legpuzzel op de grond vast beter is dan op de I-pad. Maar zo af en toe is het prima vermaak. En in een auto is het ook makkelijker puzzelen op de I-pad dan met een stapel puzzel dozen op schoot.
Vroeger had ik een boek en spaarde ik voor de plaatjes erin. Om de laatste nummers te krijgen had ik stapels dubbele. Heel wat pakjes met stickers voor een kwartje heb ik gekocht. Nu is dat bijna niet meer. En in plaats daarvan koop ik af en toe een spelletje voor de kinderen op de I-pad.
Ik ga met de tijd mee π.
Nog een opmerking van onze dochter waaraan je kan merken dat ze dol is op de I-pad.
Mijn man was voor zijn werk een tijdje van huis geweest en had de -pad mee.
Toen hij weer thuis kwam was het eerste wat onze dochter tegen hem zei; papa, in welke tas zit de I-pad? π