Dit is een gevoelig onderwerp denk ik.
Ik ben opgevoed met het idee dat je je kinderen laat inenten zodat ze niet ‘onnodig’ ziek worden. Daar lees ik inmiddels ook weer andere verhalen over. Maar daar kom ik later een keer op terug.

Ik ga nu even van mezelf uit. Ik ben ingeënt. Onze kinderen ook. Op het moment dat onze kleintjes hun prikje kregen dacht ik niet: ooooh wat zielig. Natuurlijk was het geen pleziertje voor ze. Uit het niets kregen ze ineens een naald in hun lijf.
Maar die heb ik ook ooit gehad. Kan ik me dat nog herinneren? Nee! Zo denk ik dan maar. Dan kan ik wel mee huilen als mijn baby zijn prikje krijgt. Heeft hij/zij daar wat aan? Niks. Ik hou me groot en sterk. De kleine krijgt een prik. Misschien reageren ze even met huilen. Dat mag. Dan ben ik er om hem/haar te knuffelen.
Meer kan ik op dat moment niet betekenen.
En als er daarna een lichamelijke reactie komt op de inenting dan reageer ik daar op. Krijgen ze koorts? Dan krijgen ze daar iets tegen. Het schijnt namelijk dat koorts bij een baby gewoon echt niet goed is. Dus dan geven we een zetpil zodat de lichaamstemperatuur daalt. En dan heb ik het wel over hoge koorts.
We zorgen voor genoeg vocht, eten is op dat moment minder belangrijk.
En als ze even niet lekker in hun vel zitten dan knuffelen we extra veel of we laten ze met rust. Dat geeft je kleine vast zelf goed aan wat het beste op dat moment voor hem/haar is.

Onze zoon is alweer zes jaar. Hij weet feilloos zijn adres uit zijn hoofd. Altijd handig als hij bij een vriendje of ergens anders gaat spelen. Mocht er iets zijn: meneer noemt zo op waar hij woont. Kan geen kwaad om dit te weten.

Vorig jaar viel ik een paar treden van de trap. Ik ging toen nadenken. Geen man is huis, alleen de kinderen. Stel je voor dat ik hard val en bewusteloos raak?

Tip 1: Leer je kinderen zo snel mogelijk hoe ze 112 moeten bellen. Onze zoon weet het al een tijdje. Af en toe stel ik hem de vraag: wat doe je als mama nergens op reageert of als er bijvoorbeeld brand is?
Dan zegt hij ‘dan toets ik 112 in en daarna op groen’. Groen=het bellen knopje. Gelukkig weet hij ook zijn adres uit het hoofd. Dus dan komt het wel goed.
Tip 2: leer je kinderen hoe ze zo snel mogelijk veilig het huis uit kunnen komen in geval van nood.
Praktisch altijd heb ik overdag als ik in huis ben de sleutel in het slot. De kinderen weten dan wel hoe ze het slot kunnen open draaien. Dat oefenen we vaak genoeg.
Maar het belangrijkste is dat ze het huis uit komen. Desnoods een raam ingooien en de straat op rennen. Daarna zo hard mogelijk om hulp schreeuwen.
Meer kan je je kind toch niet leren? Ik kan wel vragen om eerst te bellen of proberen te blussen. Maar uiteindelijk gaat het om hun eigen veiligheid!

Volgens mij begon het ergens voor de zomer; de hype van loom bands.
Ik loop altijd achter met dit soort dingen. Mijn schoonzus had een prachtige sleutelhanger hiervan. Mijn vader had ineens een armband om 😁.
Op een gegeven moment had ik een lunch met vriendinnen. Daarna gingen de dames nog even naar de markt om loom bands te halen. Ik ben toen maar mee gegaan. Ik kreeg goede tips, zij waren al weken bezig. En wisten dus wat de beste spullen waren. Onze kinderen vonden het geweldig.
De tip: Dankzij de populariteit was er veel concurrentie. Dus loop even een extra rondje om je te oriënteren. En na een tijdje is alles goedkoper dan in het begin. Dat is natuurlijk mooi meegenomen. Die afwachtende houding is dus zeker rendabel.
Ik las later in de krant dat deze hype na de zomer weer voorbij zou zijn. Daar had ik geen beeld bij. Dat zal toch niet. Het is zo leuk om te doen. Dit moest toch een blijver zijn? Eerlijk gezegd zie of hier ik er inmiddels inderdaad weinig van.

De nieuwe hype van deze perioden; misschien altijd wel een beetje geweest, maar ik zie het nu veel om me heen, haar creatie’s. Ik zie overal meisjes voorbij komen met de meest mooie vlechten/staarten in hun haar.
Mijn dochter gaat nog steeds met twee staartjes op haar hoofd naar school 😞.
Ik nam me elke keer weer voor om een vlecht cursus te doen bij een vriendin. Van het weekend dacht ik; de tip, YouTube.
Ik begon met de makkelijkste creatie. Invlechten. Een vlecht aan de voorkant. Dan hangen de haren niet in het gezicht. Een paar keer goed het filmpje bekeken. Vanmorgen in het echt geoefend bij mijn dochter….. Ze liet het nog net toe. Maar eenmaal klaar trok ze alles los. Het is anders dan anders dus voor haar eng/niet leuk.

Ik vind dadels om zo op te eten zeker niet bijzonder. Eigenlijk niet eens echt lekker.
Met een amandel nootje erin en een spekreepje eromheen, even in de oven, vind ik deze al erg lekker worden.
Maar in een taart verwerkt vind ik hem super lekker!
Het voordeel van deze taart is dat je hem zo gemaakt hebt zonder oven. In de koelkast blijft hij nog dagen lang goed/lekker. Echt iets om in het weekend te maken en de rest van de week een stukje op te snoepen bij de koffie. Koolhydraat arm!
In plaats van palmsuiker en spelt biscuit kan je gewone suiker nemen en volkoren koekjes. Maar dan krijg je wel een lading suiker binnen.
Ik ga twee keer per jaar naar de biologische winkel en koop daar mijn palmsuiker en vier pakken spelt biscuit. Daar kunnen we het hele jaar deze ‘gezonde’ koolhydraat arm lekkere zoete dadeltaart mee maken.

Hier komt het recept:
-250 gram dadels in stukjes gesneden (ik knip ze met een schaar).
-125 gram roomboter.
-50 gram (palm)suiker. (goedkoopst bij de toko, reform winkel heeft ’t ook).
-50 gram (wal)noten. In grote stukken hakken.
-half ei.
-2 eetlepels honing.
-100 gram (spelt)biscuit. In stukjes breken van ongeveer 1 cm.
-handje kokosrasp (bij de toko heb je een kilo voor twee euro).

Bekleed een bakvorm van ongeveer 20cm doorsnede. Ik pak zelf een brownie vorm. Daar leg ik een stuk bakpapier in.
Smelt de boter op laag vuur. Roer de suiker erdoor tot het oplost in de boter.
Klop het halve ei los en voeg dit ook toe aan het mengsel. Blijf flink roeren.
Daarna de dadels en honing erbij, dit alles 1 minuut verwarmen.
Dan de biscuitjes en (wal)noten erbij. Het mengsel warm laten worden.
Giet dit allemaal in een bakvorm. Aandrukken met een lepel. De kokosrasp erover. En dan in de koelkast zetten voor zo’n twee uur.
Dat is alles. Ik zet van te voren alle bakjes klaar. De ingrediënten zo nodig in stukjes of geklutst. Dan sta je ontspannen bij je fornuis.

Misschien denk je; ik weet niet of ik het wat vind. Dat dacht ik in het begin ook. Inmiddels serveer ik deze taart zelfs bij verjaardagen naast de monchou en appeltaart. En de visite vind het heerlijk om van deze ‘ok’ taart te snoepen.

Dankzij Facebook kan je vrienden over de hele wereld hebben/bijhouden.

Van mijn moeders kant hebben we familie in Engeland wonen. En in Curacao.

Ik kan me nog de tijd herinneren van de telefoon gesprekken. Die waren duur. En dan ook nog eens met een vertraging zodat je eigenlijk niet eens een normaal gesprek kon voeren. Iedereen kletste door elkaar heen.
Wat dat betreft is het internet gebeuren een uitkomst.
Wij begonnen met Skype. Ook daar zat nog best vaak een vertraging in. Daarna werd het bij ons FaceTime. Zelfs met mijn mobiel kan ik nu een gesprek via WiFi voeren. Kosten:alles via het internet. Dit kan natuurlijk ook via 3G. Alleen gaat dit wel van je data limiet af.

De tip hierbij is; met elke computer kan je bellen via Skype (met internet). Wil je beeld erbij hebben dan heb je een webcam/ingebouwde camera nodig. De moderne televisie’s kunnen dit ook.
En heb je een Apple computer of telefoon en de andere partij ook, dan kan je Face-Timen.
Dan is er nog tango, en ga zo maar door.
Wil je geen hoge kosten maken met ‘normaal’ bellen met je telefoon, dan is het zeker rendabel om via een app uit te zoeken wat handig is voor je smartphone om via geluid, of beeld met geluid te bellen.

Bij de MacDonalds heb je gratis WiFi! Altijd handig als je een smartphone hebt en je wil graag bellen met familie in het buitenland.

Je kan ze overal kopen. Een white board die magnetisch is.

De kinderen leren al snel op school wat de dagen van de week zijn. Maar dan weten ze nog niks van wat de indeling daarvan is.

Ik merkte bij onze zoon dat hij heel erg van de structuur was toen hij net naar school ging. Als hij maar hoorde dat het maandag was dan kon hij daar niet zoveel mee. Als ik dan zei dit is de dag dat er s’morgens twee vriendjes bij ons thuis komen die we mee nemen om naar school te brengen. Tussen de middag komt er een meisje van school mee eten. En uit school komt een jongetje mee naar ons huis. Dan wist mijn zoon; oh, het is die dag. Dan was hij erop voorbereid en dus meer ontspannen.
Maar hoe maak je zo’n specifieke dag indeling bekend? Want elke dag is weer anders.
Op een gegeven moment zag ik ergens een planbord voor een hele week. Daar zaten foto lijstjes bij. Dus ieder persoon in ons gezin heeft een eigen kolom met zijn foto erboven.
De heer des huizes heeft onregelmatige diensten. Die tijden veranderen met de week. Dus ook voor mij is het handig als ik een overzicht heb van zijn werk tijden. Deze en andere afspraken zet ik met tekst op het planbord. Dat is vooral zodat wij ouders weten wat ons te wachten staat.
En voor de kinderen heb ik magnetische plaatjes om erbij te plakken. Op die manier kunnen ze zelf s’morgens zien wat ze te wachten staat.

Nummer 1; betekend dat ze eten/overblijven op school.
Nummer 2; dat we een verjaardag hebben of dat zij een kinderverjaardag hebben. Meestal hang ik dan het uitnodigingskaartje erbij.
Nummer 3; dat ze gaan logeren bij iemand.
Nummer 4; dat ze een vriendje of vriendinnetje mee naar huis kunnen nemen om mee te spelen.

Mam, ik lust alleen groentesoep zonder groenten.
Dit zegt onze zoon steeds.
Aan de ene kant denk ik: eten wat de pot schaft. Ze krijgen vanzelf een keer trek.
Aan de andere kant denk ik weleens: ik kan ook een beetje toegeven. Zo blijft het leuk. En ooit gaan ze echt meer/van alles eten.
Op dat laatste punt zitten we nu.
Willen de kinderen soep zonder groenten? Prima. Ik maak mijn soep, uiteraard met groenten en gooi daarna alles in de blender. Weer terug in de pan. Wat extra water in de pan anders is de soep te ‘dik’ volgens de kids. Dan komen de soepballen erbij. En klaar!
Mijn moeder, oma dus, maakt de lekkerste gehaktballetjes. Ik heb het recept aan mijn moeder gevraagd. Dezelfde ingredienten aangeschaft. En toch zeggen de kinderen: de gehaktballetjes van oma zijn veel lekkerder. Zucht.
Eigenlijk onmogelijk omdat oma en ik ze op dezelfde manier bereiden. Dan smaken ze bij oma waarschijnlijk beter omdat het eten niet thuis plaats vindt. Bij een ander eten de kinderen meestal beter/meer.
Misschien een idee als je kind al een paar dagen slecht eet: laat hem/haar ergens anders eten 😁. Bijvoorbeeld bij een vriend/vriendinnetje of familie.

Wie kent ze niet? Gillende kinderen in de supermarkt.
Ik zie ze vaak genoeg om me heen.

Laatst was ik bij de Albert Hein en daar was een meisje aan het huilen/gillen. Haar moeder zei dat het beste middel op dat moment was om de kleine te negeren. Als ze er geen aandacht aan zou geven zou de kleine meid denken: ik bereik niks met huilen, dan stop ik er maar mee.
Deze aanpak ken ik niet van mezelf richting onze kinderen. Je zou ook kunnen zeggen; niet nodig gehad.
Ik was meer van het voor zijn. Als ik zag dat ze begonnen met huilen en het was totaal niet nodig, dan gaf ik aan dat ze daarmee moesten stoppen. En het was stil 🙂
Een kind met heel veel pit zal hier waarschijnlijk niet intrappen.

Soms denk ik weleens; gingen ze maar liggen/gillen en mij uitproberen om te kijken waar mijn grens ligt. Dan hebben ze pit. Staan ze sterker als ze de grote wijde wereld in moeten.
Maar aan de andere kant is het ook wel fijn dat ze zonder te gillen en moeilijk te doen hun doel bereiken soms in overleg met mij. Geeft veel rust in huis (en de supermarkt).

Ik heb me lang druk gemaakt over het ‘te lieve” gedrag van onze kinderen. Gaan ze zich hierdoor wel redden? En nu denk ik; gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde. Je hebt leiders maar daar horen ook volgers bij. Niks mis mee.
Dus hierbij; maak je niet druk als je een giller of een volger hebt. Kijk zelf naar wat de beste aanpak is voor je kind. Volg hierbij gewoon je natuurlijke instinct.

Nog even een (grappig) voorbeeld van dat ook mijn ‘volgers’ ineens afwijkend gedrag vertoonden 🙂
Ik was samen met onze twee kinderen in de Media Markt. Op een geven moment wilde ik naar de kassa gaan om te gaan betalen. Ik riep de kinderen om met me mee te lopen richting de kassa. Ik riep ze…… en ze renden weg. Huh? Ik was helemaal verbaasd/er stil van. Dan voel je meteen mensen naar je kijken, of je denkt dat ze allemaal kijken.
Wat moest ik nu? Ik was niet gewend dat ze niet kwamen als ik ze riep. Er achteraan rennen was waarschijnlijk niet de beste methode, want dan maken ze er een spelletje van. Ik liep rustig hun richting op. Probeerde niet te lachen en niet te gaan schreeuwen. Ik keek ze aan en zei zo serieus mogelijk; ik ga NU naar de kassa om te betalen, daarna ga ik weg richting de auto………En toen werd het even stil…….
Daarna volgden de kinderen mij . Waarschijnlijk bang om alleen achter gelaten te worden.
Als ik hieraan terugdenk zie ik mezelf daar noch steeds ontredderd staan.
Dus mocht dit je ooit overkomen; je staat niet alleen. We hebben dit allemaal ooit weleens mee gemaakt.

Op school mogen we op een lijst bij de deur aangeven wanneer papa, mama, opa of oma jarig is. Dan kan je kind een kado tekenen/knutselen voor de jarige.

In hoeverre kan je je kind dwingen? Heeft dat zin?
Onze zoon ‘haat’ knutselen, zoals hij dat zelf zegt. Afgelopen jaar had ik netjes op de kalender bij de juf de verjaardag van paps erop gezet. De juf kwam een dag voor de verjaardag naar me toe. Ze zei dat onze zoon echt niks wilde maken. Prima, toch?
De volgende dag kreeg paps een zelfgemaakt kado van dochterlief. En zoonlief…… had niks. Ik merkte dat hij zich toch behoorlijk opgelaten voelde.

Dit jaar heb ik weer aan onze zoon gevraagd: Wil je iets, dit keer voor opa, maken?
Zijn antwoordt was nee. Nog een keer gevraagd. Weer: NEE.
Duidelijk.
Maar om te voorkomen dat hij zich op een verjaardag weer opgelaten gaat voelen hebben we het anders aangepakt.
We zijn samen naar de winkel gegaan en meneertje heeft een kleinigheidje voor opa gekocht.
Nu hebben ze vandaag op opa zijn verjaardag allebei iets te geven.

Iedereen blij.
Onze zoon omdat hij geld heeft mogen uitgeven. Daar is hij dol op.
Onze dochter omdat ze heeft mogen knutselen. Vind ze heerlijk om te doen.
En opa hoop ik ook. Omdat hij meerdere kado’s heeft mogen ontvangen.
En wat geven wij aan opa die eigenlijk alles al heeft? Dit keer een bon om met de hele familie lekker op stap te gaan. De vier kleinkinderen hebben gekozen voor bowlen 😁. Benieuwd wat hij daarvan vind.
Volgens mij vindt hij alles leuk, als het maar gezellig met de hele familie is.

In onze familie werden vroeger alle verjaardagen gevierd. Van de kinderen tot aan de volwassenen. Maar de familie werd maar groter en groter. En iedereen heeft ook nog eens zijn eigen vriendenkring met verjaardagen.
Op een gegeven moment was iedereen het wel een beetje zat geloof ik.
Ik merk nu dat mijn ouders en al hun broers en zussen het vaak op de dag zelf vieren. Dit kan dus doordeweeks zijn. Aangezien ze bijna allemaal gepensioneerd zijn maakt dat niks uit.
Mijn generatie van nichtjes en neefjes vieren het meestal alleen nog met hun eigen gezin en vrienden.
Dan hebben wij als gezin wat familie betreft alleen nog verjaardagen van onze eigen ouders/opa en oma en van onze broer en zus. Soms is dit op de dag zelf, soms plan je dit in het weekend.

De kinderverjaardagen worden natuurlijk wel echt gevierd. Ik vergeet nooit dat ik dertien jaar werd en mijn moeder zei; ik moet morgen werken. Aan het einde van de dag als we allemaal thuis zijn vieren we je verjaardag en krijg je je kado…… Ik vond het vreselijk. Voelde me die dag zo niet jarig.
Dit zal voor ieder kind verschillend zijn. De een heeft er wat mee en de ander niet.

Als de vader des huizes hier jarig is laat hij het ook het liefst voorbij gaan. Maar daar snappen de kinderen helemaal niks van. Iemand jarig en geen kado en geen slingers? Dat klopt niet. Dus ik hang nu braaf altijd iets aan het plafond. En ik koop samen met de kinderen een kado voor papa. Dat vinden ze zo gezellig.
Maar het vieren voor de hele familie en vrienden? Dat doen wij als ouders voor onszelf niet. Wij hebben iets anders bedacht.
Ongeveer een keer per vijf jaar vieren wij onze verjaardag. En dan ergens anders.
Een paar jaar geleden was dat bij tante Loes in Rhenen. De hele familie en vele vrienden werden uitgenodigd.
Ons thema was 1. De een werd 31, de ander 41 en we waren 1 jaar getrouwd.
Wij gingen daar samen van te voren lekker uit eten. Daarna begon het feest. En er was ook nog een thuisbreng service. Dus we werden met onze eigen auto thuis gebracht. Heerlijk. Geen rommel. Als je naar de kosten kijkt ben je over die vijf jaar maal twee niks meer kwijt. En het is echt genieten als je met iedereen kan kletsen zonder zelf de catering te moeten doen. Na het feest geen rommel op te hoeven ruimen.
Echt een aanrader.