Hoe makkelijk is het om de borden vanaf het aanrecht vol te scheppen en deze voor de neus van de kinderen te zetten. Voor de televisie of aan tafel.
Het is bewezen; ‘eten moet leuk/gezellig zijn’.
Wij zitten dus aan tafel met het hele gezin als we gaan eten.
Iedereen heeft een eigen bord voor zijn neus. Op tafel staan de pannen met eten. Vaak nog wat extra schaaltjes met bijvoorbeeld rauwkost of fruit.
We houden de gesprekken aan tafel gezellig. Er wordt onder andere gekletst over de afgelopen dag.
Ondertussen scheppen we het eten op. Ieder voor zich.
We eten en we kletsen voor minimaal twintig minuten.
Onze dochter had er een handje van. Had je haar bordje vol geschept. At ze niks. Wilde ik de tafel afruimen, ging ze ineens eten. Wat dat toch is? Geen idee. Misschien moest ze even wennen aan wat ze voor haar neus geschoteld kreeg? Geen idee.
Later hoorde ik ook van de ‘Gouden regel’. Blijf minimaal twintig minuten met zijn allen aan tafel zitten. Praat niet over eten. Hou het gezellig.
En eten ze dan nog niet? Dan maar niet.

Er komt ook geen speelgoed mee aan tafel. Dat leidt af.

Ik las laatst het grote ‘opvoedonderzoek’. Daar stond in dat ouders hun kinderen tamelijk vrij laten. Maar op de vraag: ‘Vind je dat de kinderen moeten eten met wat de pot schaft?’ is 85% het eens.