Dit is een gevoelig onderwerp denk ik.
Ik ben opgevoed met het idee dat je je kinderen laat inenten zodat ze niet ‘onnodig’ ziek worden. Daar lees ik inmiddels ook weer andere verhalen over. Maar daar kom ik later een keer op terug.

Ik ga nu even van mezelf uit. Ik ben ingeënt. Onze kinderen ook. Op het moment dat onze kleintjes hun prikje kregen dacht ik niet: ooooh wat zielig. Natuurlijk was het geen pleziertje voor ze. Uit het niets kregen ze ineens een naald in hun lijf.
Maar die heb ik ook ooit gehad. Kan ik me dat nog herinneren? Nee! Zo denk ik dan maar. Dan kan ik wel mee huilen als mijn baby zijn prikje krijgt. Heeft hij/zij daar wat aan? Niks. Ik hou me groot en sterk. De kleine krijgt een prik. Misschien reageren ze even met huilen. Dat mag. Dan ben ik er om hem/haar te knuffelen.
Meer kan ik op dat moment niet betekenen.
En als er daarna een lichamelijke reactie komt op de inenting dan reageer ik daar op. Krijgen ze koorts? Dan krijgen ze daar iets tegen. Het schijnt namelijk dat koorts bij een baby gewoon echt niet goed is. Dus dan geven we een zetpil zodat de lichaamstemperatuur daalt. En dan heb ik het wel over hoge koorts.
We zorgen voor genoeg vocht, eten is op dat moment minder belangrijk.
En als ze even niet lekker in hun vel zitten dan knuffelen we extra veel of we laten ze met rust. Dat geeft je kleine vast zelf goed aan wat het beste op dat moment voor hem/haar is.