Wie kent ze niet? Gillende kinderen in de supermarkt.
Ik zie ze vaak genoeg om me heen.

Laatst was ik bij de Albert Hein en daar was een meisje aan het huilen/gillen. Haar moeder zei dat het beste middel op dat moment was om de kleine te negeren. Als ze er geen aandacht aan zou geven zou de kleine meid denken: ik bereik niks met huilen, dan stop ik er maar mee.
Deze aanpak ken ik niet van mezelf richting onze kinderen. Je zou ook kunnen zeggen; niet nodig gehad.
Ik was meer van het voor zijn. Als ik zag dat ze begonnen met huilen en het was totaal niet nodig, dan gaf ik aan dat ze daarmee moesten stoppen. En het was stil 🙂
Een kind met heel veel pit zal hier waarschijnlijk niet intrappen.

Soms denk ik weleens; gingen ze maar liggen/gillen en mij uitproberen om te kijken waar mijn grens ligt. Dan hebben ze pit. Staan ze sterker als ze de grote wijde wereld in moeten.
Maar aan de andere kant is het ook wel fijn dat ze zonder te gillen en moeilijk te doen hun doel bereiken soms in overleg met mij. Geeft veel rust in huis (en de supermarkt).

Ik heb me lang druk gemaakt over het ‘te lieve” gedrag van onze kinderen. Gaan ze zich hierdoor wel redden? En nu denk ik; gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde. Je hebt leiders maar daar horen ook volgers bij. Niks mis mee.
Dus hierbij; maak je niet druk als je een giller of een volger hebt. Kijk zelf naar wat de beste aanpak is voor je kind. Volg hierbij gewoon je natuurlijke instinct.

Nog even een (grappig) voorbeeld van dat ook mijn ‘volgers’ ineens afwijkend gedrag vertoonden 🙂
Ik was samen met onze twee kinderen in de Media Markt. Op een geven moment wilde ik naar de kassa gaan om te gaan betalen. Ik riep de kinderen om met me mee te lopen richting de kassa. Ik riep ze…… en ze renden weg. Huh? Ik was helemaal verbaasd/er stil van. Dan voel je meteen mensen naar je kijken, of je denkt dat ze allemaal kijken.
Wat moest ik nu? Ik was niet gewend dat ze niet kwamen als ik ze riep. Er achteraan rennen was waarschijnlijk niet de beste methode, want dan maken ze er een spelletje van. Ik liep rustig hun richting op. Probeerde niet te lachen en niet te gaan schreeuwen. Ik keek ze aan en zei zo serieus mogelijk; ik ga NU naar de kassa om te betalen, daarna ga ik weg richting de auto………En toen werd het even stil…….
Daarna volgden de kinderen mij . Waarschijnlijk bang om alleen achter gelaten te worden.
Als ik hieraan terugdenk zie ik mezelf daar noch steeds ontredderd staan.
Dus mocht dit je ooit overkomen; je staat niet alleen. We hebben dit allemaal ooit weleens mee gemaakt.