Dit is een moeilijk geval.
Ik heb weleens gehad dat er iets in huis niet klopte.
Bijvoorbeeld speelgoed dat kapot was. Dan komen de stoom wolken uit mijn oren. Ik kan dan woest om mij heen kijken en ondertussen vragen/roepen: Wie heeft dit gedaan?
Inmiddels ben ik erachter dat het boos worden niet de methode is.
Ik vind het vooral belangrijk dat de kinderen eerlijk tegen me durven te zijn.
Ze moeten alles tegen me durven te zeggen. En als het echt foute boel is ga ik het natuurlijk niet lachend aanhoren. Dan leg ik uit dat het niet goed is wat ze gedaan hebben, maar dat ik blij ben dat ze de waarheid vertellen. En daarna komt de uitleg dat wat ze gedaan hebben echt niet goed is geweest. En nog steeds kan daar een straf aan vastzitten.

Het scheelt waarschijnlijk wel hoever je kind durft te gaan. Tot nu toe….. lijkt het erop dat die van ons nog niet veel uithalen.
Behalve bij opa en oma, zucht. Een half jaar gelden hebben ze daar op de muur gekleurd. Vijf en zes jaar.dan verwacht je dit toch niet meer?
Als je een kind hebt wat steeds zijn grens opzoekt lijkt het me een stuk moeilijker. Als je boos wordt vertellen ze uiteindelijk niks. Maar als je alles goedkeurt kennen ze hun grens niet.

Ik hoop dat onze kinderen hun grens kennen. En mochten ze er overheen zijn gegaan, dan ga ik ze toch echt vertellen wat niet mag en daar een straf bij geven mocht dat nodig zijn. Al dat onderhandelen wat ik soms in een supermarkt aanhoor tussen ouder en kind….. Ik ben meer van duidelijk je grens aangeven!