Onze dochter begon ‘laat’ met praten. Een half jaar voordat ze naar school zou gaan sprak ze nog niet veel/goed. Toch maar logopedie aangevraagd. Van mij hoefde ze op dat moment nog niet goed te kunnen praten. Komt ooit vanzelf wel goed.
Maar het leek me vooral lastig voor haarzelf als je op school zit en je kan je niet goed verwoorden.

Daarna bleek onze zoon niet helemaal goed mee te komen op de kleuterschool. Hij zat/zit in groep twee en had geen interesse in letters. Dat is wel de basis om naar groep drie te kunnen. Ik dacht dat je in groep twee gewoon mocht spelen. Wij, als ouders, schrokken best van deze diagnose.
Hij doet nu voor de tweede keer groep twee. Of noemen we dit een verlenging?
Via een collega hoorde ik over ergonomie. Dat zijn tien sessie’s. Via spelletjes worden de hersenen geprikkeld. Eigenlijk ga ik ervan uit dat het ook vanzelf goed was gekomen. Maar zolang meneer het leuk vind om naar ergonomie te gaan en de school vind het goed gaan we ervoor.
Toeval of niet? Na negen sessie’s gaat meneer als een speer op school. Het ‘aan’ knopje is gevonden!

Tips over logopedie kan ik niet geven. Maar ik denk maar zo, zolang onze dochter het leuk vind gaan we wekelijks. Want ook als we niet zouden gaan; welk kind spreekt niet in volzinnen aan het einde van zijn basisschool tijd?
Tips die onze zoon krijgt van de ergonomie.
Heel simpel. De voeten en handen moeten geprikkeld worden. Daardoor worden de hersenen gestimuleerd. Op blote voeten in het zand lopen. Met de handen kneden in deeg. Vinger verf.
Ik geef toe dat ik weinig van deze dingen met ze gedaan heb. Ik maakte het deeg. De kinderen de vormpjes.
Daan houdt niet van viezigheid dus wilde nooit zonder schoenen in zand spelen.
En vingerverf? Niet in mijn huis. Stel je voor dat de lamp vies wordt……

Tijd om dingen te veranderen. Vijf december hebben ze ladingen klei, vingerverf, en zand voor in huis gekregen.
We gaan ervoor, op een leuke manier!