Afgelopen zondag riep onze dochter dat ze een bloedneus had. Ze was al een tijdje verkouden. Ik hoorde haar regelmatig haar neus ophalen. En ineens gegil. Op haar handen en knieen zat ze in bed. Het bloed gutste uit haar neus. Waarschijnlijk had ze al veel eerder een bloedneus. Haar gezicht en haren waren er rood van. Toen ik de volgende dag door school werd gebeld dat ze gespuugd had in de klas dacht ik dan ook dat dat misschien kwam door al dat oude bloed in haar maagje.

De volgende ochtend begon ik tegen een moeder over de bloedneus die haar zoon regelmatig had. Haar tip was, en ik vond het een goede tip: Als je kind verkouden is wordt zijn/haar neus droog van binnen. Door het vele ophalen van de neus of het pulken in de neus kunnen ze snel een bloedneus krijgen. Haar tip was: smeer wat vaseline aan de binnenkant van de neus, dan voelt die niet zo droog/vervelend.

Maar dit was nacht nummer een van weinig slapen. Heel normaal bij kleine kinderen. Maar ik was het inmiddels alweer vergeten (gelukkig). De volgende dag haalde ik dus een ziek kind van school. Alleen vond ik het bijna vervelend dat ze thuis zowaar helemaal beter leek. ‘Gelukkig’ begon ze aan het einde van de avond weer te spugen. Het tweede gedeelte van de nacht gelukkig geslapen. De volgende dag weer redelijk in orde en tijd om aan te sterken. Daarna nacht nummer drie. Om 4:30 begon onze zoon me te roepen dat hij moest plassen. Najaa, dat kan je toch zelf? Je bent al zes jaar. Hij bleef maar roepen dat ik erbij moest zijn. Ik mopperdemopper mee naar de badkamer. Begint meneer te spugen. Aaaah sorry schatje, na twee nachten niet slapen en nu nacht nummer drie was ik even niet zo aardig. Maar dan heb je toch meteen weer spijt van je gemopper als je kindje ‘gewoon’ ziek blijkt te zijn.