Onze kinderen hebben wat gehuild als het regende s’nachts.
Als baby sliepen ze heerlijk door als ik bijvoorbeeld aan het stofzuigen was. Geluiden om ze heen deerde ze niet. In hun eerste en tweede levensjaar was er niks aan de hand.
Maar daarna begon de ellende…..Op een avond ging het regenen.
Eerst begon onze oudste te huilen. Gelukkig kon hij toen al aardig praten en vertelde hij dat hij bang was voor de regen. In het begin dacht ik dat dat een smoes was. Maar warempel. Elke keer als het ging regenen, maakt niet uit welk tijdstip, werd hij wakker. Vreselijk. Van alles verzonnen. Van engeltjes die nodig moesten plassen tot aan, verzin het maar. We hebben hem wel altijd in zijn eigen bed laten liggen. Soms ging ik even onderaan de trap zitten en liet ik hem denken dat ik in de buurt was. Een veilig gevoel gaf hem dat. En dan kon het maar zo zijn dat hij snel in slaap viel. Als wij op bed lagen klopte ik op de muur. Onze slaapkamers lagen naast elkaar. Dus ook dan was hij niet alleen en waren papa en mama in de buurt.
Ik denk zo rond zijn vijfde levensjaar was het ineens voorbij.
Maar toen begon zijn zusje. Zij sliep op zolder. Daar klonk de regen ook veel harder. Soms dacht ik beneden dat het niet regende. En dan kwam ik op zolder en bleek het toch een beste bui te zijn.
Overleg gepleegd met de kinderen. Grote broer vond zichzelf wel stoer als hij op zolder ging slapen. Zijn eigen verdieping. Dus hij naar de zolder. En zijn zusje op de kamer naast ons.
Nog een jaar een bange dochter gehad bij grote regenbuien. En ook bij haar was het voorbij zo rond haar vijfde levensjaar.
Hoe vervelend ook die gebroken nachten zijn denk ik dat het toch belangrijk is dat ze in hun eigen bed blijven liggen.
Anders geef je toe dat een regenbui ook heel erg/bijzonder is door er extra aandacht aan te geven.