Ik denk dat bijna iedereen het wel kent dat je kind niet meewerkt als je ergens naartoe wilt.
Nou moet ik eerlijk toegeven dat we hier niet zoveel strijd hebben. Soms denk ik weleens; hadden we maar wat meer strijd, dan zat er wat meer pit in. Altijd prettig voor deze harde maatschappij.
Ik heb het een keer met ze mee gemaakt in een winkel dat ik ze vroeg om mee te lopen naar de kassa. En ze renden toen gewoon van me weg. Huh? Ik was er even stil van. Dan voel je je meteen opgelaten en heb je het het gevoel dat iedereen naar je staart. Weer zo’n moeder die haar kinderen niet onder controle heeft….
Ik ben ze zo rustig mogelijk gaan opzoeken. Uitgelegd dat je echt naar moeders moet luisteren. En dat doen ze gelukkig meestal ook.
Ik kreeg een grappige tip van een collega. Ze vertelde me dat ze haar kinderen niet vertelde dat ze mee MOETEN met boodschappen doen. Maar dat ze zei; we gaan zo boodschappen doen, draag jij de tas of zal ik dat doen? Dan denken de kinderen dat ze mee werken/denken en dat maakt het interessanter voor ze. Als je ze bij het hele proces betrekt vinden ze het vaak leuk. Mee helpen met de tas dragen, hoe handig is dat. Mee helpen met de boodschappen opzoeken of afwegen. Daar leren ze wat van en dan zijn ze lekker bezig.
Geen gillende kinderen in het gangpad.
Dat is trouwens weer een ander verhaal. Negeren of aanpakken?