De feestdagen komen er weer aan. Vorige week bij een intocht geweest van de sint. Gisteren ook weer. De kids genieten ervan. Die spanning op hun gezicht. Durfen ze sint en piet wel een handje te geven? Toch niet, of wel?
Zonder te vragen werd bij onze zoon zijn capuchon gevuld met pepernoten. Dochterlief kreeg het ene zakje pepernoten na de andere.

Als ik ze alle pepernoten laat opeten eten ze geen ‘gewone’ maaltijd meer. Dus de pepernoten inleveren. Alles gaat in een grote glazen weckpot. Staat gezellig op tafel. Soms is het moeilijk om ervan af te blijven. Maar zo leren ze meteen dat als er iets op tafel staat niet alles meteen op hoeft. Altijd prettig als je op een verjaardag bent en er komt een bak chips op tafel dat je kinderen niet op hun prooi vliegen en alles in hun mond stoppen.

Als ze een bakje mogen vullen met deze pepernoten, wordt er langzaam van gesnoept. Ze gebruiken de snoepjes eerst om mee te spelen. Dan hoor ik weer gebons op de deur. Niet schrikken. Ik begin met met het liedje; daar wordt op de deur geklopt.
En als de pepernoten om mijn oren vliegen begin ik het volgende te zingen; dank u sinterklaasje.

Op deze manier hebben wij veel en lang plezier van de gekregen pepernoten.